Een schrijvende uil? Waarom ik blog :-)

Heerlijk, in de vakantieperiode heb ik weer eens tijd voor mijn blog. Ik heb het gemist. De afgelopen anderhalf jaar was zó druk met mooie werkopdrachten dat er weinig van bloggen kwam.

Waarom schrijf ik eigenlijk een blog? Het lijkt me leuk om dat eens met jullie te delen. Ik zie twee redenen:

  • plezier ! ik hou gewoon van schrijven en heb dat mijn hele leven al gedaan
  • inzichten delen ! ik ben een soort ‘praktijkfilosoof’ die het heerlijk vindt om inzichten op te doen, te delen en toe te passen

Schrijven met plezier

Als kind schreef ik al aan de lopende band:

  • dagboek (ik heb mijn dagboek van toen ik negen jaar oud was nog, erg leuk. Slotje opengebroken omdat ik het sleuteltje kwijt was)
  • toneelstukjes (ook die heb ik nog, één ervan over buitenaardse wezens voerden we op in groep 6)
  • opstellen (waar ik altijd mooie cijfers mee haalde)

Als middelbare scholier had ik vele penvrienden in Zuid-Korea, de Verenigde Staten, Engeland….. Zoveel Engels schrijven en lezen bracht me ook de liefde voor de Engelse taal met zijn prachtige woorden en uitdrukkingen !

Natuurlijk begon in die tijd ook het verplichte zakelijke schrijven. Opdrachten voor school. Opdrachten op de universiteit. Dat zette zich voort in mijn werk. Met plezier schreef ik:

  • onderzoeksrapporten
  • beleidsnotities
  • handreikingen
  • veranderplannen
  • evaluaties en nog veel meer

Woorden op papier vervliegen. Maar ik was blij te horen dat wat ik schreef vaak écht betekenis kreeg voor mensen. Ze vertelden mij ‘dat ze nog nooit iets hadden gelezen dat zó duidelijk was’. Of dat het hen echt een nieuw inzicht had gegeven. Fijn. Met tussenpozen schreef ik trouwens ook dagboeken, Sinterklaasgedichten, briefjes en kaarten… je kent dat wel. En zeven jaar geleden mijn eerste blog.

Filosoferen & delen

Als ik terugkijk op mijn kindertijd, dan zie ik mezelf ook continu lezen, nieuwe dingen bedenken en die uitproberen. Dat deed ik dan met vriendinnen, want het sociale was heel belangrijk voor mij. Ook daar is eigenlijk niet veel veranderd. Ik ben bijna overal in geïnteresseerd en vind het heerlijk om nieuwe kennis en inzichten op te doen. Op mijn LinkedIn profiel omschrijf ik dat zo :

Ik spaar belevingen, ontmoetingen, nieuwigheden en toevalligheden.

Dat sparen doe ik niet alleen voor mezelf, maar vooral om te delen. Als iets wat ik leer er voor een ander toe doet, dan is mijn dag goed. Zijn dat de genen uit mijn moeders schooljuffen-familie? Mijn schrijvende oud-collega Rebekka ten Dijke noemt het ‘schrijven met betekenis en gevoel’.

Een schrijvende uil

Een paar jaar geleden deed ik een korte test op Internet die een verbazend rake uitkomst gaf.  Mijn archetype bleek de ‘Sage’ (bijzonder, want in het Engels betekent het ‘filosoof’ en in het Nederlands verwijst het naar een oud verhaal). In de test wordt de Sage o.a. verbeeld door een uil. Een paar dingen uit het profiel:

You desire to understand. But understanding ‘how’ or ‘what’ isn’t enough, your ultimate quest is to understand why. People often come to you for advice or a sounding board. You love things that need to be figured out. You naturally invite others to gain deeper understanding of the situations they find themselves in.

Dat is herkenbaar en mensen geven dat ook aan mij terug. Daar ben ik dankbaar voor en daarom schrijf ik ook mijn blog. Met plezier én omdat ik hoop dat het er voor jou toe doet !

Afsluiting van een mooie, hectische periode…..

Met plezier kijk ik terug op de werkconferentie die we organiseerden in Zwolle. Deze conferentie (en de conferenties in de andere regio’s) vormden de afsluiting van de activiteiten van OTAV

De werkconferenties boden een podium voor dilemma’s, praktijkverhalen, oplossingen en vraagstukken die leven binnen de regio’s. De opzet van de conferenties was overal hetzelfde, de invulling werd regionaal bepaald. In elk programma was aandacht voor verdieping en concrete uitvoering van een aantal actuele thema’s zoals integratie, nareizigers, huisvesting, onderwijs, werkgelegenheid, gezondheid en AMV’ers.

Voor mij ook de afsluiting van ruim een jaar waarin ik intensief met gemeenten uit de regio Gelderland en Overijssel heb samengewerkt. En met mijn collega-accountmanagers, de VNG, de ministeries van Binnenlandse Zaken, Veiligheid en Justitie en Sociale Zaken. Plus organisaties als het COA en Nidos. En natuurlijk met alle nieuwkomers in Nederland (zoals Zakwan in het filmpje) die vooral nu graag aan de slag willen hier.  Dank aan ieder !

 

Op een kraakvlak leer je..

Gemeenten van de Toekomst

Bijzonder om een column te mogen schrijven over geleerde lessen tijdens mijn periode als accountmanager in het Ondersteuningsteam Asielzoekers en Vergunninghouders !

Onder grote druk kwam veel tot stand in samenwerking tussen gemeenten, Rijksoverheid en ketenpartners zoals COA en Nidos. Welke nieuwe praktijken zijn ontwikkeld en zijn die breder bruikbaar? Bijvoorbeeld: kunnen buddyprojecten voor statushouders, die door burgers zijn ontwikkeld, ook breder werken in de strijd tegen eenzaamheid onder ouderen? Is de flexibele en snelle manier waarop een integraal projectteam ‘statushouders’ werkt (met eigen budget en korte lijntjes naar de wethouder) ook bruikbaar voor andere thema’s? Lees verder op de site van Gemeenten van de Toekomst….

Ik kijk met plezier terug op de OTAV-periode, op de goede samenwerking en ook op de ‘kraakvlakken’. Juist op een kraakvlak leer je.

Doe jíj alleen je best…. of de ander ook ?

Mooi hoe je elkaar kunt inspireren!

Ik las vandaag een blog van Marike Smilde waarin ze schrijft over de gewetensvraag: “Denk jij dat iedereen zijn best doet”? Als mensen eerlijk antwoorden op die vraag, zeggen ze vaak: ‘nou, de meeste mensen wel, maar híj……. of zíj…. écht niet!’. Als je met elkaar wil samenwerken, kan dat lastig zijn. Denk maar eens terug aan je schooltijd waarin je met een groepje een werkstuk maakte. Jij sloofde je uit, maar deed die ander wel zijn best?

Marike heeft gereflecteerd op de vraag: “denk je dat alle mensen hun best doen”? Ze werd daarbij geïnspireerd door het boek Sterker dan ooit van Brené Brown. Ook zij worstelde met de vraag of in beginsel alle mensen hun best doen. Zij dacht van niet en ging op onderzoek uit. Tijdens dat onderzoek sprak Brené ook met haar eigen man. Hij zei (citaat):

Die kwam bij mij binnen. Het deed me denken aan het mooie werk (The Work) van Byron Katie. Van haar las ik vanmorgen een andere quote:

Meer inspiratie heb ik niet nodig voor vandaag 🙂